புதிய அரசியலமைப்பு ஏன் அவசியம்? அதனை எவ்வாறு தயாரித்துக் கொள்வது?

எமக்கு அரசியலமைப்பொன்று ஏன் அவசியம் என்ற கேள்வியை ஆராய்ந்து பார்ப்பதற்கு முன் அரசியலமைப்பு என்பதனால் கருதப்படுவதென்ன என்பதை ஆராய்ந்து பார்ப்பது முக்கியமானதாகும்.

அரசியலமைப்பை அரசாங்க நிறுவனங்களின் கட்டமைப்பின் அத்திவாரமாகக் கருத முடியும். சட்டம் மற்றும் நல்லிருப்புக்கு அவசியமான அரசியல் நிர்வாக மற்றும் நீதிமன்ற அதிகாரத்தை அமுல்படுத்தக்கூடிய பொரியாக செயல்படுவது அரசாங்கமாகும். அரசியலமைப்பானது, அரச கட்டமைப்பு நடவடிக்கைகள், அதிகாரங்கள், பொறுப்புகள், பிரஜாஉரிமை, கடமைகள் அவற்றிற்குள்ள கட்டுப்பாடுகளை விபரிக்கின்ற சட்டபூர்வ ஆவணம் மட்டுமன்றி அந்த அரசாங்கத்தின் அனைத்து சட்டங்களுக்கும் மேலாக உள்ள அடிப்படை சட்டமாக கருத முடியும். அரசாங்கத்துக்கு தேவையான அரசியல் அதிகாரம் கிடைப்பது பொது மக்களிடமிருந்தாகும். அந்த கருத்தின்படி அரசியலமைப்பை, பிரஜைகள் தம்மை நிர்வகிக்கின்ற முறை பற்றி நிர்வாகிகளோடு ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஒரு ஒப்பந்தமாகவே கருத முடியும்.

அரசியலமைப்பொன்று இருக்கின்ற நிலையில் அந்த அரசியலமைப்பை நீக்கி, புதிய அரசியலமைப்பொன்றை ஏற்படுத்திக்கொள்ள மேற்கொள்ளும் முயற்சியானது அரசாங்கத்தை மீள புனரமைத்துக் கொள்ள மேற்கொள்ளும் முயற்சியாகவே கருத முடிகிறது.

புதிய அரசியலமைப்பு எதற்காக?

எமக்கு அரசியலமைப்பு அவசியப்படுவது ஏன் என்ற கேள்விக்கு வழங்கக் கூடிய இலகுவான பதில் இதுவாகும்.

இருக்கின்ற அரசியலமைப்பின் கீழ் 1978ம் ஆண்டு மீண்டும் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட அரசாங்கம் எதிர்கால நோக்கு கொண்ட சிறந்த, முறையான, சிறப்பாக பொருந்தக் கூடியவாறு தோற்றுவிக்கப்பட்ட அரசாங்கமொன்றல்ல. அதன் பிரதிபலனாக தற்போது நீதி நிர்வாகமற்ற, முறையற்ற, ஊழல் மற்றும் கொள்ளை, பிரஜைகளின் மானிட கௌரவத்தை அவமதிக்கின்ற, அவர்களை அவமரியாதைக்கும் கொடுமைகளுக்கும் ஆளாக்குகின்ற மோசமான அரசாங்கமொன்றின் நிலைக்கு மாறியுள்ளது.

அந்த அரசாங்கத்தின் சட்டத்தை அமுல்படுத்துகின்ற மற்றும் சட்டத்தை தீர்மானிக்கின்ற நிறுவனங்கள் முதல் மற்றும் அனைத்து நிறுவனங்களும் சீழ் வெளியேறுமளவுக்கு அழுகல் நிலையிலிருப்பதனை குறிப்பிட வேண்டியுள்ளது. புதிய அரசியலமைப்பொன்று தேவைப்பட்டிருப்பது துர்நாற்றமடிக்கின்ற அளவுக்கு அழுகிப்போயுள்ள பழைய அரசாங்கத்தை குழி தோண்டிப் புதைத்து அதற்குப் பதிலாக சட்டவாதிக்கம், நீதி, நியாயம் நிலவுகின்ற ஊழல் மோசடிகளற்ற சிறந்த, பிரசைகளுக்கு மானிட கௌரவத்தை வழங்குகின்ற அனைவரது நம்பிக்கைக்கும் கௌரவத்துக்கும் உரித்தான புதிய இலங்கை அரசாங்கமொன்றை புனரமைத்துக் கொள்வதற்கான தேவை இருப்பதனாலாகும்.

எனது கருத்துப்படி, புதிய அரசாங்கமொன்றை புனரமைக்கக்கூடிய தேவை கண்டிப்பாக கருத்திலெடுக்க வேண்டியிருந்தது, பிரபாகரனின் பிரிவினைவாதக் கொள்கை தோற்கடிக்கப்பட்டதை தொடர்ந்தாகும். எனினும் அந்த வரலாற்றுத் தேவையை புரிந்து கொள்ளக்கூடிய இயலுமை அரசாங்கத்துக்கு இல்லாதிருந்ததோடு, எதிர்க்கட்சியினருக்கும் இருக்கவில்லை.

நிர்வாண அரசு

கொடூர உள்நாட்டு யுத்தமொன்று நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், அரசை மீளவும் புனரமைப்பு செய்வதற்கான வேலைத்திட்டமொன்றுக்கு இடம் இருக்க முடியாது. இறுதி யுத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்ட சந்தர்ப்பத்தில் பிரபாகரனின் எதிர்பார்த்த அரசைப் போன்று இலங்கை அரசாங்கமும் அழுகிய நிலைக்கு இலக்காகியிருந்தது. அவ்வாறிருந்தும் பிரபாகரனின் எதிர்பார்த்த அரசை தோல்வியடையச் செய்வதற்கு இலங்கை அரசுக்கு முடிந்தது. எனினும் அந்த வெற்றியைத் தொடர்ந்து இலங்கை அரசாங்கம் நிர்வாண அரசாங்கம் என்ற நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது.

அப்போது மாத்திரமன்றி அதற்கு முன்னரும் அரசாங்கம் கூடிய, குறைந்த அளவுகளில் நாறிப்போயிருந்தது. எனினும் அதிலிருந்து வெளியேறும் துர்நாற்றம் யுத்தத்தின் மூலம் வெளியேறும் வெடி மருந்தின் நாற்றம் காரணமாக உணர முடியாதிருந்தது. அப்போது அரசாங்கம் அழுகி வீசிய துர்நாற்றம், யுத்தத்தின் காரணமாக வீசிய வெடிமருந்து நாற்றத்தினால் மழுங்கடிக்கப்பட்டதாக கூற வேண்டியுள்ளது. யுத்தம் முடிவுக்கு வந்த பின் அதிலிருந்து வீசிய வெடிமருந்து நாற்றம் முற்றுப்பெற்ற நிலையிலும் அரசாங்கம் அழுகி அதிலிருந்து வீசிய துர்நாற்றத்தை எம்மால் உணரக்கூடியதாக இருந்த அதேவேளை, யுத்தம் முடிவுக்கு வந்த போதிலும் அதிலிருந்து வீசிய துர்நாற்றம் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதளவுக்கு அதிகரித்திருந்ததையும் குறிப்பிட வேண்டியுள்ளது. யுத்தம் முற்றுப் பெற்றதைத் தொடர்ந்து அரசாங்கம் நிர்வாணமானதன் காரணமாக அரசாங்கம் அழுகி சீழ் வெளியேறும் உடல் போன்று மாறியது மட்டுமன்றி, அந்த சீழ் மீது துடித்துப் பாயும் புழுக்களைக் காணக்கூடிய நிலை உருவாகியது.

இவ்வாறு அதிகூடியளவுக்கு அழுகியிருக்கும் அரசாங்கத்தின் இருப்பை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து அதற்குப் பதிலாக புதிய அரசாங்கமொன்றினை புனரமைத்துக் கொள்வதேயன்றி, நிர்வாகியை மாத்திரம் மாற்றுகின்ற கொள்கையினால் இந்த பிரச்சினையை வெற்றி கொள்ள முடியாது. எனினும் ஆழம்மிகு அரசியலமைப்பு மாற்றமொன்றின் தேவை கருதி முன்வந்துள்ளவர்கள் இதற்கு பொருத்தமான மிக ஆழமாக இந்தப் பிரச்சினையை விளங்கிக் கொண்டுள்ளதாக தெரியவில்லை.

சிக்கலான பிரச்சினையை இலகுவானதாகக் கருதுவது

கடந்த வாரம் மருதானையில் இடம்பெற்ற அரசியல் கருத்தரங்கொன்றில் உரையாற்றிய ஒரு பேச்சாளரான விரிவுரையாளர் நிர்மால் ரஞ்சித் தேவசிரி, அரசியல் கட்சிகள் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் சோபித தேரரை பொது அபேட்சகராக முன்னிறுத்துவதாகக் கூறினார். அந்தக் கருத்தரங்கில் உரையாற்றிய மற்றொரு பேச்சாளரான பேராசிரியர் சுமனசிரி லியனகே, பொது அபேட்சகராக முன்னிறுத்தப்பட வேண்டிய நபர் இனங்காணப்பட்டால் காலம் தாழ்த்தாது அதை அறிவிப்பது பொருத்தமானதெனவும் அதனால் அப்பொது வேட்பாளருக்கு பொது மக்களிடம் சென்று கருமமாற்றுவதற்கு சந்தர்ப்பம் நிடைக்குமெனவும் கூறினார். அதனைத் தொடர்ந்து உரையாற்ற எழுந்த விரிவுரையாளர் ஜயம்பதி விக்கிரமரத்ன, சோபித தேரரது பெயரை இப்போதே அறிவிப்பது உசிதமல்ல என சோபித தேரர் கருதுவதால் அவ்வாறு அறிவிப்பதை பிற்படுத்த வேண்டியேற்பட்டுள்ளதாயினும் ஜனாதிபதி முறையை மாற்றுவதற்கான அரசியலமைப்புத் திருத்தம் இப்போது தயாரிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அது குறுகிய, இலகுவான திருத்தமொன்றெனவும் ஆறு மாத காலத்துக்கு குறைவான காலப்பகுதிக்குள் அதனை பொது வேட்பாளருக்கு வழங்கி வைக்கும் பணி நிறைவடைந்து விடுமெனவும் கூறினார்.

சோபித தேரருக்காக ஆஜராகிய நிர்மால் ரஞ்சித் தேவசிரி, ஜயம்பதி விக்கிரமரத்ன ஆகியோர் முன்வைத்த கருத்துக்களால் வெளிப்படுவது, இவர்கள் எதிர்பார்ப்பது உடனடியான, இலகுவான மாற்றமொன்றை  மாத்திரமாகும். குறுகிய, இலகுவான அரசியலமைப்பு மாற்றமொன்றின் மூலம் ஜனாதிபதி முறையை நீக்குவதற்கு இவர்கள் எதிர்பார்க்கின்றார்கள். நன்றாக அழுகிய நிலையிலுள்ள நிறுவன முறையில் மாற்றமெதனையும் அந்த நிகழ்ச்சி நிரலில் உள்வாங்கப்பட்டிருப்பதை காண முடியாதுள்ளது. இனத்தை கட்டியெழுப்பும் பணியும் அதில் உள்ளீர்க்கப்பட்டிருக்கவில்லை.

வெளியாகியுள்ள கருத்துப்படி சிறிய மாற்றமொன்றையே ஹெல உருமய எதிர்பார்க்கின்றது. அவர்கள் ஜனாதிபதி முறையை மாற்றுவதற்கு உடன்படுவதாக இல்லை. ஜனாதிபதி அந்தப் பதவியைத் தவிர வேறு எந்தவொரு அமைச்சையும் பொறுப்பேற்க முடியாதவாறு ஜனாதிபதியை சட்டத்திற்கு அடிபணியக்கூடிய நிலைக்கு கொண்டுவருவது அவர்களது எதிர்பார்ப்பாக உள்ளது.

இவற்றுக்கு மேலாக நான் கருதுவது, நாடென்ற ரீதியில் நாம் ஆட்சிக் கட்டமைப்பில் மாற்றமொன்றை ஏற்படுத்துவதேயன்றி அதற்கு முன் ஏற்படுத்துகின்ற சிறிய மாற்றங்களினால் மாத்திரம் முன்னோக்கி நகர முடியாதென்ற நிலையிலாகும். முழு நிறுவன முறையும் காணப்படுவது சிறிய புனரமைப்பினால் கட்டியெழுப்ப முடியாதளவுக்கு அழுகிப் போயுள்ள நிலையிலாகும். ஆட்சியாளரை மாற்றுவதனால் மாத்திரம் அல்லது நிர்வாக முறையில் ஏற்படுத்துகின்ற சிறிய மாற்றத்தின் காரணமாக அழுகியுள்ள அந்த நிறுவன முறையை வழமை நிலைக்கு கொண்டுவர முடியாது. அவ்வாறான சிறிய மாற்றம் மீண்டும் வெடிக்கக்கூடிய சிறிய பிரச்சினையாக வளர்ந்து இருக்கின்ற இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வாக அமையாது.

பழைய அரசியலமைப்பின் வரலாறு

அரசியலமைப்பில் காணப்படும் சிக்கல் நிலை 1978 அரசியலமைப்பில்இடம்பெற்றதொன்றாகக் கருதுவது தவறாகும். இதற்கு முன்பிருந்த இரு அரசியலமைப்புச் சட்டங்களிலும் இவ்வாறான சிக்கல் நிலை இருந்தது. அய்வர் ஜெனின்ஸ் உருவாக்கிய சட்டமூலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு சோல்பரி அரசியலமைப்பை உருவாக்கிக்கொண்ட முறையை இதற்கு முன் பார்த்தோம். அந்த அரசியலமைப்பிற்கு மனித உரிமை சாசனம் உள்ளீர்க்கப்பட்டிருந்ததைப்போன்று அது ஆட்சியாளருக்கு தேவையானவாறு செயல்படுவதற்கிருந்த வாய்ப்பு முறையாக தடுக்கப்பட்ட ஒரு அரசியலமைப்பாக இருக்கவில்லை. அதேபோன்று இனத்தை கட்டியெழுப்புவது சம்பந்தமாகவும் அந்த அரசியலமைப்பின் முக்கிய நோக்கமாக இருக்கவில்லை.

இதற்கு முன் ஆராய்ந்து பார்த்த முறைக்கேற்ப சோல்பரி அரசியலமைப்பு அதன் மை உலர்வதற்கு முன் தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்களை பழி தீர்த்தல் மற்றும் அவர்களுக்கு தலையிடியாக இருந்த சமசமாஜ அமைப்பின் அத்திவாரத்தை பலவீனப்படுத்தும் நோக்கில் டி.எஸ். சேனாநாயக்க தோட்டத் தொழிலாளர்களது குடியுரிமையை இல்லாமலாக்கியது. அதன் பின் அதன் வழியில் 1956ல் பண்டாரநாயக்க தமிழ் மக்களது மொழியுரிமையை இல்லாமலாக்குகின்ற முறையில் சிங்கள அரச கரும மொழிச்சட்டத்தை சட்டரீதியாக்கியது.

அந்த இரு சட்டங்களும் அரசியலமைப்புக்கு முரணாக இருந்த போதிலும் பிரச்சினை நீதிமன்றத்தின் முன் கொண்டுவரப்பட்டபோது நீதிமன்றமும் அந்த உரிமை மீறலை நியாயப்படுத்தியது. இதன்மூலம் தெளிவாவது, அதிகாரத்தை பகிர்ந்தளிக்கும் முறையான திட்டமும் இந்த அரசியலமைப்பில் உள்வாங்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதாகும். அதன் பின் 1972ல் உருவாக்கிக் கொண்ட அரசியலமைப்பின் மூலம் இலங்கை அரசாங்கம் பெரும்பான்மை இனத்துக்கு அந்த பெரும்பான்மையினத்தவர்களது மதத்துக்கு மற்றும் மொழிக்கு பக்கபலமாக செயற்படும் அரசாங்கமென்ற நிலையை உருவாக்கியது.

அரசியலமைப்பு ரீதியாக அடுத்த பேரழிவு இடம்பெறுவது 1978ல் ஆகும். அந்த அரசியலமைப்பின் மூலம் மொன்டெஸ்கியூலின் அதிகாரப் பரவலாக்கல் கொள்கை தலையால் நடப்பட்டது. ஜனாதிபதியை சட்டத்துக்கு அடிபணியாதவராக ஆக்கியதோடு ஜனாதிபதி அரசாங்கத்தின் அனைத்துவித அதிகாரங்களையும் கொண்டவராக நியமித்தது மட்டுமன்றி, பாராளுமன்றம் மற்றும் நீதிமன்றம் ஆகிய அதிகாரங்கள் இரண்டையும் ஜனாதிபதிக்கு கீழ்ப்படிந்து செயற்படக்கூடிய நிலையை உருவாக்கியது.

இந்த அரசியலமைப்பின் மூலம் ஜனாதிபதி உட்பட அவரது அரசியல் குழுவுக்கு நாட்டை நிர்வகிக்கும் அதிகாரத்துக்கு அப்பால் நாட்டின் பொருட்களை கொள்ளையிடும் உரிமையும் வழங்கப்பட்டது. பல்வேறு உருவங்களில் இருக்கும் அரசாங்கத்துக்கு சொந்தமான அனைத்து பொருட்களினதும் உத்தியோகபூர்வ உரிமையாளர் ஜனாதிபதியாவார். அவருக்கு இவற்றில் விரும்பியதொன்றை தமக்கும் தான் விரும்பிய ஒருவருக்கு வழங்குவதற்கும் விற்பனை செய்வதற்கும் அல்லது குத்தகைக்கு விடுவதற்குரிய அதிகாரம் உள்ளது. இது விடயமாக ஜனாதிபதி மேற்கொள்ளும் எந்தவொரு கொடுக்கல் வாங்கலையும் கண்டறிவதற்கு அல்லது விசாரணை செய்வதற்குரிய அதிகாரம் பாராளுமன்றத்துக்கோ நீதிமன்றத்துக்கோ இல்லை. ஜனாதிபதிக்கு கிடைக்கப்பெற்றுள்ள இந்த முக்திக் கவசத்தை தனக்கு மாத்திரமன்றி அவர் விரும்பும் வேறொருவருக்கும் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும். எனவே, ஜனாதிபதியை பாதுகாக்க வேண்டுமென சிந்திக்கின்ற எந்தவொரு நபருக்கெதிராகவும் எந்தவித விசாரணையும் மேற்கொள்ள முடியாதுள்ளதோடு, வழக்குத் தொடரவோ, தண்டனை வழங்கவோ முடியாது. இதன் மூலம் இந்த அரசியலமைப்பு அரச நிர்வாகத்தை புராதன பொருட்கொள்ளையாக மாற்றியுள்ளதனை குறிப்பிட வேண்டியுள்ளது.

நிறுவனமுறை அழுகியுள்ளது

இதற்கு முன்பும் அரசாங்கத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட நிறுவன முறையானது அமுல்படுத்தப்பட்டது, அவற்றுக்கு பொறுப்பளிக்கப்பட்ட சமூக பொறுப்புகள் விடயமாக தெளிவில்லாத நிலையில் ஊழல் மற்றும் செயல்திறனற்ற முறையிலாகும். நிறுவன முறையில் இடம்பெற்ற அந்த வீழ்ச்சி 1978 அரசியலமைப்பினால் உச்ச கட்டத்தை அடைந்ததை குறிப்பிட வேண்டும். இன்று அரசாங்கத்தின் அனைத்து நிறுவனங்களும் காணப்படுவது ஊழல் செயல்திறனற்ற, நன்றாக அழுகிய நிலையிலாகும். ஊழலற்ற செயல்திறன் கொண்ட, மக்களது நம்பிக்கையையும் கௌரவத்தையும் கொண்ட எந்தவொரு நிறுவனமும் நாட்டில் இல்லாத நிலை உள்ளது.

இப்போது அரசாங்கம் என்ற பெயர் கொண்ட பாரிய கட்டடத்தில் எஞ்சியிருப்பது அதனது முகட்டில் இருக்கும் இரும்பினாலான இலச்சினை மாத்திரமாகும். ஒட்டுமொத்த கட்டடத்தையும் மீள் புனரமைத்து பயன்பாட்டுக்கு கொள்ள முடியாதளவுக்கு அசிங்கப்பட்டிருப்பதை குறிப்பிட வேண்டியுள்ளது. சமூகம் நேர்மையானதாக இருப்பின் மேற்கொள்ள வேண்டியது காலம் தாழ்த்தாது முழு கட்டடத்தையும் சிதைத்துத் தள்ளிவிட்டு அந்த நிலத்தில் பலமான அத்திவாரமொன்றின் கீழ் புதிய அரசொன்றை புனர்நிர்மாணிப்பதாகும். சமூகம் அவ்வாறு செய்யாது போனால் எந்தவொரு நிலையிலேனும் இடம்பெறக்கூடிய உடைந்து வீழ்வதினால் பாரிய அழிவு இடம்பெறக்கூடும்.

புதிய அரசியலமைப்பு நாட்டுக்கு அவசியப்படுவது மேலே விளக்கிய வரலாற்றுத் தேவையை நிறைவு செய்து கொள்வதற்காகும். நன்றாக உக்கி, அசிங்கமடைந்திருந்த அரசின் உத்தியோக பொறுப்பாளரை மாற்றுவதால் மாத்திரம் அல்லது பொறுப்பு முறையை மாற்றுவதால் மாத்திரம் இந்தப் பிரச்சினையை தீர்க்க முடியாது. இப்போதிருக்கும் பொறுப்பாளரை போன்றே இதற்கு முன்பிருந்த பொறுப்பாளர்களும் இந்த கவலைக்குரிய நிலைக்கு பொறுப்புக்கூற வேண்டியவர்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. 1978க்கு முன்பிருந்த பொறுப்பாளர்களிடம் நம்பிக்கைத் தன்மையில் குறைபாடு இருக்கலாமெனினும் அவர்கள் கொள்ளையர்கள் அல்லர். அவ்வாறிடம்பெற்றது அவர்களிடையே காணப்பட்ட நற்குணத்தினால் அல்லாது அப்போதிருந்த அரசியலமைப்பின் கீழ் கொள்ளையடிக்கக்கூடிய உரிமையோ அல்லது அதிகாரமோ அவர்களுக்கு இல்லாதிருந்ததனாலாகும். பொறுப்பானவர்களது நிர்வாகம் பொருட் கொள்ளையாக மாற்றம் பெற ஆரம்பித்தது 1978ன் பின்னராகும். அதன்பின் பொறுப்பாளர்களாக நியமனம் பெற்ற அனைவரும் உக்கிய நிலையிலான அரசாங்க அமைப்பில் இருந்த பெறுமதிமிகு தங்கம், வெள்ளி, முத்து, மாணிக்கம் போன்றவற்றை கொள்ளையிட்டார்கள். அவ்வாறு கொள்ளையிடப்பட்ட சொத்துக்களின் பெறுமதி சிலவேளை, புதிய அரச அமைப்பை நிர்மாணித்துக் கொள்வதற்கு செலவாகும் தொகையை விட அதிகமாக இருக்கலாம்.

நிறுவனங்கள் பெறும் முக்கியத்துவம்

இதற்கு சில வாரங்களுக்கு முன் விஜயானந்த ஜயவீரவினால் கண்டிப்பாக வாசிக்கப்பட வேண்டிய புத்தகமாக அறிமுகப்படுத்தி ஓரளவு பெரிய நூலொன்று எனக்கு வழங்கப்பட்டது. (Why Nation Fail) என்பது அந்த நூலின் பெயர் அது டரன் எஸ்மோக்ளு மற்றும் ஜேம்ஸ் ஏ ரொபின்சன் ஆகிய இருவரும் சம ஆசிரியர்களாக எழுதி 2013ல் வெளியிடப்பட்ட நூலாகும். அது உயர் தரத்திலான நூலாக கருதப்படுவதோடு, ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி அல்லது வீழ்ச்சிக்கு நாட்டில் அமுல்படுத்தப்பட்டு வருகின்ற நிறுவன முறைகள் எவ்வாறு பங்களிப்பு செலுத்துகின்றன என்பது பற்றியே இந்நூல் கருத்தில் கொண்டுள்ளது.

இந்நூல் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருப்பது ஒரு அரைப்பகுதி மெக்சிகோவின் சொனாமாராவுக்கும் மற்றைய அரைப்பகுதி அமெரிக்காவின் அரிசோனாவுக்கு சொந்தமான நோசெல்ஸ் நகரிலிருந்தாகும். இரு நாடுகளுக்கும் உரித்தான இரு அரைப்பங்குகளும் பிரிக்கப்பட்டிருப்பது கம்பி வலையினாலாகும். நகரில் வாழும் மக்கள் ஒரே வரலாற்று, சமூக பின்புலம் கொண்டவர்களாகவே உள்ளவர்கள். எனினும் அமெரிக்க அரைப்பகுதி முன்னேறியுள்ளது. மெக்சிக்கன் அரைப்பகுதி முன்னேறாதுள்ளது. தலா வருமானத்திற்கேற்பவும் வேறு சுட்டிகளின்படியும் இவ்விரு அரைப்பங்குகளிலும் வாழும் மக்களிடையேயான இடைவெளி மிக அதிகமாகும். நகரின் ஒரு அரையில் காணப்படுகின்ற விருத்தி தொடர்பாகவும் மற்றைய அரைப்பங்கில் காணப்படும் விருத்தியடையாமைக்கான காரணம் தொடர்பாகவும் அவர்கள் கவனத்தில் கொள்கிறார்கள். ஐக்கிய அமெரிக்க ராச்சியத்தில் முன்னேற்றமான நிறுவன முறைகள் காணப்படுகின்றன. இந்த முன்னேற்றகரமான நிறுவன முறைமைகள் அமெரிக்க அரைப்பங்கின் விருத்தியில் பங்களித்துள்ளது. மெக்சிக்கோவிடமிருக்கும் நிறுவன முறை முன்னேற்றமற்றவை. மெக்சிகோவின் அரைப்பங்கு விருத்தியடையாமைக்குக் காரணம் மெக்சிகோவின் நிறுவன முறையில் காணப்படும் வீழ்ச்சியாகும். அந்த நிதர்சனத்தின் மூலம் ஆரம்பிக்கின்ற இவர்கள் உலக வரலாற்றில் நீண்ட காலத்திலிருந்து பல்வேறு கால கட்டங்களில் உலகின் பல்வேறு பிரதேசங்களில் விசேட அபிவிருத்தியை, வளர்ச்சியை காட்டி வரும் இம் மக்கள் இந்த விருத்திக்கு காரணமாய் அமைந்த பிரதான காரணி, நிறுவன முறையில் ஏற்பட்ட விருத்தியே என்பதை தர்க்க ரீதியாக முன்வைக்கிறார்கள். இந்நூலின் ஆசிரியர்கள் இருவரும் உலகின் முதல்தர சாஸ்திரவியல் நிபுணர்கள் என கருதப்படுகின்றார்கள். இருவரும் பேராசிரியர்கள். டரன் அர்த்த சாஸ்திர நிபுணர். ரொபின்சன் அர்த்த சாஸ்திர நிபுணரும் அரசியல் விஞ்ஞானியுமாவார். இவ்விருவருக்கும் எந்தவொரு நாட்டிலும் வளர்ச்சி, வளர்ச்சியற்ற தன்மைகளில் காலநிலை, பூகோள, கலாசார காரணிகள் செல்வாக்கு செலுத்துவதில்லை. நாடொன்றின் வளர்ச்சியும் வீழ்ச்சியும் பிரதானமாக தீர்மானிக்கப்பட்டிருப்பது அந்த நாட்டில் அமுல்படுத்தப்பட்டுள்ள நிறுவன முறையினாலாகும்.

இவர்கள் இருவரும் உருவாக்கியுள்ள இந்த நியதியை எமது நாட்டுக்காக பயன்படுத்தினால் முன்னேறுவதற்கு அவசியப்படும் அனைத்தும் குறைவின்றிக் காணப்படுகின்ற போதிலும் எமது நாடு சிறப்பற்ற, தோல்விக்கு உள்ளாகியிருப்பது அரசாங்கம், அதனோடு தொடர்புபட்ட நிறுவன முறைகள் சிறப்பற்று, தோல்வியடைந்த நிலையிலிருப்பதனாலாகும் என கருத முடிகிறது. அரசாங்கம் சிறந்த முறையில் பூரணத்துவம் பெறவில்லை. அதன் கீழுள்ள நிறுவனங்களும் முறையற்ற, முழுமைபெறாத நிலையிலுள்ளன. இதன் காரணமாக அரசாங்கத்தைப் போன்று அதன் கீழியங்கும் ஒட்டுமொத்த நிறுவன முறையும் முறையற்ற, ஊழல் நிலைக்கு உள்ளாகக் காரணமாகியுள்ளது.

நிறுவன முறையின் யதார்த்தம்

நான் வேறு சில ஆக்கங்களில் நீதிமன்றம், பொலிஸ், லஞ்ச ஊழல் விசாரணை ஆணைக்குழு, அரசாங்கத்தின் வரி அறவிடும் நிறுவனங்களில் காணப்படுகின்ற மோசடி, ஊழல், பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளேன். எனவே, அவற்றிலிருந்து விடுபட்ட, வேறு சில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நிர்வாகம் மற்றும் பொது மக்களோடு தொடர்புபட்ட பிரிவுகளில் இடம்பெறுகின்ற அலங்கோலமான நிலையை சுருக்கமாக குறிப்பிட விரும்புகின்றேன்.

நிறைவேற்றதிகார ஜனாதிபதி முறையை நீக்கியதன் பின் மீண்டும் பாராளுமன்றத்தை மையமாகக் கொண்ட பாராளுமன்ற ஆட்சி முறையொன்றுக்கே செல்ல எதிர்பார்த்துள்ளது. அரச அதிகாரங்களை மிகச் சிறப்பாக நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய பாராளுமன்றமொன்று இப்போது எங்களிடம் இருக்கிறதா? என்னைப் பொறுத்தவரை இல்லை என்றே கூறுவேன். பாராளுமன்றம் மிகவும் சீரற்றுள்ளது. பாராளுமன்ற தெரிவுக்குழு முறை எந்தவொரு பாராளுமன்றத்தினதும் இயந்திரமாக செயல்படுகிறது. எனினும் எமது நாட்டு பாராளுமன்றத்தின் தெரிவுக் குழு முறை காணப்படுவது மிகவும் சீர்கெட்ட நிலையிலாகும். தெரிவுக் குழு கூட்டமொன்றை கூட்டுவதற்கு தேவையான ஆகக் குறைந்த அங்கத்தவர் எண்ணிக்கையாவது சமுகமளிக்காதிருப்பதனால் விடயம் சம்பந்தமாக தெரிவுக்குழு கூடுவது மிக அபூர்வமாகும். மீள் குடியேற்றப் பிரச்சினை வடக்கு, கிழக்குப் பிரதேசங்களில் எரியும் பிரச்சினையாக இருந்த போதிலும் இறுதியாக அதன் குழுக்கூட்டம் கூடியிருப்பது ஒன்பது மாதங்களுக்கு முன்னராகும். ஏதொவொரு அளவில் சிறப்பான நிலையில் இருப்பது டியூ குணசேகரவின் தலைமையில் செயல்படுகின்ற கோப்குழு மாத்திரமாகும். ஆலோசனைக்குழு இருப்பதும் சீர்கெட்ட நிலையிலாகும். நிலையியற் கட்டளைக்கான குழு நான்கு வருடங்களாக கூடாதுள்ளது. கோப் குழுவைத்தவிர வேறு எந்தவொரு குழுவும் பயனுள்ள கடமையை செய்வதாக தெரியவில்லை. இன்று பாராளுமன்றம் கம்பீரமான வெளித்தோற்றம் கொண்ட வெற்றுக் குகையொன்றாக காணப்படுகின்றது.

நிறுவன முறையில் காணப்படும் முறைகேட்டை குறிப்பிடக்கூடிய மற்றொரு உதாரணம் பாடசாலை மற்றும் பல்கலைக்கழக கல்வியாகும். குழந்தை தாயின் வயிற்றில் கருக்கொண்டவுடன் உடனடியாக அந்த தாய்க்கும் தந்தைக்கும் பிறப்பதற்குள்ள அந்தக் குழந்தையை சேர்ப்பதற்கான பாடசாலையொன்றைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. பொருத்தமான பாடசாலையொன்றைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக அந்த சந்தர்ப்பத்திலிருந்தே அதற்குத் தேவையான போலி ஆவணங்களை தயாரிக்க வேண்டியுள்ளது. குழந்தை பிறந்ததன் பின் பாடசாலைக்கு சேர்க்க வேண்டிய வயதில், பெரிய லஞ்சம் வழங்கி பாடசாலையை பெற்றுக் கொண்ட போதிலும் அதன்பின் பாடசாலை போட்டிப் பரீட்சைகளில் சித்தியடையக்கூடியளவுக்கு கல்வி வசதி கிடைக்காததனால் பிள்ளையின் டியூசன் கல்விக்கு பெருந்தொகைப் பணத்தை செலவிட பெற்றோருக்கு நேர்கிறது. அவ்வாறு பெறும் கல்வியை பூரணப்படுத்திய பின் அரசு தொழில்வாய்ப்பு வழங்குவது தகுதிகள் அல்லாலாததன் காரணத்தினால் அரசியல்வாதிகளின் பின்னால் அலைய வேண்டியுள்ளது. பெரும்பாலும் அரச தொழிலுக்கு பணம் அறவிட்டு போட்டிப்பரீட்சை நடத்தப்பட்ட போதிலும் ஆட்கள் தெரிவு செய்யப்படுவது பின் கதவாலாகும். இணைந்த சுகாதார பட்டப் பின்படிப்பு பாடநெறிக்கு பின்பற்றப்படுகின்ற நடைமுறையானது நாட்டின் உயர்கல்வி அமுல்படுத்தப்படுகின்ற விகார உருவத்தை வெளிப்படுத்தி காட்டுவதற்கான சிறந்த உதாரணமாகும். இணைந்த சுகாதார பட்டப்பின் படிப்பு கற்கைநெறி ஆரம்பத்தில் துறை சார்ந்தோரினால் 3 வருடகால பட்டப்பின்படிப்பு கற்கை நெறியாகவே உருவாக்கப்பட்டது. அதற்கு அரசாங்க வைத்திய அதிகாரிகள் சங்கம் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததன் காரணமாக உயர் நீதிமன்றத்தினதும் அங்கீகாரத்தோடு, எவ்வித தர்க்கபூர்வமான அடிப்படையுமின்றி அந்த பாடநெறியை மூன்றுவருட கால பாடநெறியாக உருவாக்கியது. தற்போது இணைந்த சுகாதார பட்டப்பின்படிப்பை மேற்கொள்ளும் மாணவர்கள் இருப்பது பல்கலைக்கழக விரிவுரை மண்டபங்களிலன்றி பெருந்தெருவிலாகும்.

சிறுவர் திருமணம், சிறுவர் துஷ்பிரயோக குற்றங்களுக்கான சட்டம் அமுல்படுத்தப்படும் முறை, அதற்கென உள்ள நிறுவனங்களின் முறையற்ற கொடூர தன்மையை காட்டுகின்ற சிறந்த கண்ணாடியாக திகழ்கிறது. சிறுவர் பராயத்தை தாண்டிய இளைஞரொருவர் சிறுவர் வயதை தாண்டாத பெண்ணொருத்தியுடன் ஒன்றாக வாழ்கின்ற சந்தர்ப்பத்தில் கணவனை சிறையிலடைத்து சிறு வயது மனைவியை நன்னடத்தை பொறுப்பில் அடைத்து விடுகின்றனர். வழக்கு முடிவுக்கு வருவது அவர்கள் இருவரதும் வாழ்க்கையை நாசமாக்கிய நிலையிலாகும். இடம்பெற வேண்டியது கணவரை சிறையிலிட்டு சிறுவர் வயதிலிருக்கும் மனைவியை நன்னடத்தையின் பேரில் கைது செய்வதன்றி மனைவியின் நிலையிலுள்ள அவளை சிறுவர் வயதுடையவராகக் கருதி அவளுக்கு தேவையான ஆலோசனைகள், வழிகாட்டல்களை வழங்கி, அதற்காகவுள்ள நிறுவனங்களின் கண்காணிப்பின்கீழ் அவர்கள் இருவரையும் ஒன்றாக வாழ வழி விடுவதாகும். அதற்குப் பதிலாக மேற்கொள்ளப்படுவது, அவர்களிருவரதும் வாழ்க்கையை நாசப்படுத்துவதாகும். நாட்டின் சிறுவர் துஷ்பிரயோக சட்டங்கள் அமுல்படுத்தப்படுவது தவறு செய்கின்ற நபருக்கு தண்டனை வழங்கும் அதேவேளை, தவறுக்குள்ளான பிள்ளையின் வாழ்க்கையை சீரழித்த நிலைக்கு இட்டுச் செல்லும் முறையிலாகும்.

இந்த அலங்கோலமான நிலை ஒரு நிறுவனத்தில் மாத்திரம் இடம்பெறுவதொன்றல்ல. ஒட்டுமொத்த நிறுவன முறைமையிலும் இடம்பெறுகின்ற ஒரு குறைபாடாகவே உள்ளது. முழு நிறுவன முறையும் இயங்குவது பொது மக்களது சாராயத்தை உறிஞ்சி குடித்து, பொது மக்களை பாதிப்புக்குட்படுத்தும் முறையிலாகும். இந்த அலங்கோலமான ஊழல்மிகு நிறுவன முறையை மாற்றாது அவ்வாறே வைத்துக் கொள்வதனால் நாடு செல்லக்கூடிய எதிர்கால பயணம் எது?

நாம் கனவு காண்பது, நாட்டின் எதிர்கால பயணம் கருதிய, பயன்மிகு அர்த்தமுள்ள, முறையிலான புது அரசியலமைப்பொன்றுக்காக எனின், முழு அரசாங்கத்திலும் அதன் கீழ் செயல்படும் நிறுவன அமைப்புகளிலும் ஆழமான அடிப்படை மாற்றங்களை மேற்கொள்கின்ற அரசியலமைப்பொன்று பற்றி அல்லது அரசியலமைப்பொன்றின் உருவாக்கம்பற்றி கனவு காண வேண்டும். எதிர்பார்ப்பது அரசியலமைப்புக்கு முன் வைக்கின்ற, உடனடி இலகுவான திருத்தமொன்று மாத்திரமெனின், அவ்வாறான மாற்றத்தினால் சிறிய ஆட்சி மாற்றமொன்றினை மாத்திரமே பயனாக பெற முடியும். அவ்வாறான சிறிய மாற்றம் நாட்டில் இடம்பெறுகின்ற ஊழல் மற்றும் சிக்கல் நிறைந்த அரசியல் முறையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது.

நாட்டுக்கு அவசியப்படுவது மஹிந்த ராஜபக்ஷ நிர்வாகத்தை தோல்வியடையச் செய்வது மாத்திரமெனின் அதற்காக புதிய அரசியலமைப்பை மூலமாக பயன்படுத்தத் தேவையில்லை. அரசியலமைப்பு தயாரிப்பதனால் இடம்பெறுவது சிறிய சட்டங்களை இயற்றுவது மட்டுமன்றி நாட்டிற்குத் தேவையான அடிப்படைச் சட்டங்களை உருவாக்குவதாகும். அரசியலமைப்பு உருவாக்குவது நிகழ்காலத்திற்கு மாத்திரமன்றி எதிர்காலத்துக்குமாகும். நிகழ்காலத்துக்கு மாத்திரம் முக்கியத்துவமிக்க எதிர்காலத்துக்கு முக்கியத்துவமற்ற அரசியல் பிரச்சினையை மையமாகக் கொண்ட அரசியலமைப்பொன்றை உருவாக்கக்கூடிய நிலைக்குச் சென்றால் நாம் அறிந்தோ அறியாமலோ விளையாடப்போவது எதிர்கால பரம்பரையினரது வாழ்க்கையோடாகும். நாட்டுக்கு அவசியமாவது அரசியல் முறையில் அடிப்படை மாற்றத்தை மேற்கொள்கின்ற அரசியலமைப்பு உருவாக்கமெனில் அதற்கு மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசு தடையாக செயற்படுமாயின் மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசை தோற்கடிக்கச் செய்யும் அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தின் நோக்கத்தையும் அதனோடு இணைத்துக் கொள்வதால் தவறில்லை. எனினும் மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசை தோற்கடிக்கச் செய்வதற்காக அரசியலமைப்பை வெளிப்போர்வையாக பயன்படுத்துவது தவறு.

அரசியலமைப்பு உருவாக்கம்

அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்திற்கு திட்டமிடுவதாக இருந்தால், அந்த அரசியலமைப்பில் மக்களுக்கு செயற்பாட்டு ரீதியாக பங்களிப்பதற்கு வழியேற்படுத்தும் அரசியலமைப்பாக இருக்க வேண்டும். நிகழ்கால மக்களது பங்களிப்பின்றி மேற்கொள்ளப்படும் அரசியலமைப்பு சிறந்த அரசியலமைப்பாகக் கருதப்படுவதில்லை. தற்போது அது சர்வதேச சட்டங்களுக்குட்பட்டுள்ள அடிப்படைவாதமாக கருதப்படுகிறது. மக்களுக்கு சுமையேற்றக்கூடிய அரசியலமைப்பாக தெரிவு செய்யக்கூடிய சிறந்த உதாரணமாவது தென் ஆபிரிக்காவாகும். இதனது பின்புலத்தை இதற்கு முன் ஆராய்ந்தோம். தென்னாபிரிக்கா அவர்களது அரசியலமைப்பு வேலைத்திட்டத்தை புதிய அரசியலமைப்பொன்றை உருவாக்கும் செயற்பாட்டோடு மாத்திரம் மட்டுப்படுத்தாது, ஐக்கிய இனம், ஜனநாயக சமூகத்தை உருவாக்கும் வேலைத்திட்டமாக அதனை மாற்றிக் கொண்டார்கள். அதனை எம்மாலும் மேற்கொள்ள முடியும். அதன் மூலம் சுதந்திரம் பெற்றுக் கொண்டபோது, முழுமைப்படுத்த முடியாது போன பிரதான இரு விடயங்களை பூரணப்படுத்திக் கொள்வதற்கான இயலுமை எமக்கு ஏற்படுகிறது. தென்னாபிரிக்கா அவர்களது அரசியலமைப்பு வேலைத்திட்டத்தில் மக்களுக்கு கல்வியை வழங்கக்கூடிய பாரிய கல்வித் திட்டமொன்றினை மேற்கொண்டார்கள். அதனை எம்மாலும் மேற்கொள்ள முடியும். எமக்கு ஐக்கிய இனமொன்றைப் போன்றே ஜனநாயக சமூகமொன்றை உருவாக்கிக் கொள்ள முடிவது, அவ்வாறு செயற்படுத்துகின்ற பாரிய கொள்கை ரீதியான வேலைத்திட்டத்தினால் மாத்திரமாகும். பல்லினவாத, உலகவாத கொள்கைகளினால் போஷிக்கப்பட்ட நவீன சமூகமொன்றை உருவாக்கிக் கொள்ள முடிவது அப்போது தான்.

அரசியலமைப்பு உருவாக்கம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சம்பிரதாயங்களுக்கேற்ப முறையாக மேற்கொள்ளப்படுவதாக இருக்க வேண்டும். உருவாக்கப்படப்போவது எந்த முறையிலான அரசியலமைப்பு என்பதைப்பற்றிய தெளிவான நோக்கு இருக்க வேண்டியதோடு, முதலில் அதற்கான அடிப்படையை இனங்கண்டு அவற்றிற்க்கான பொது இணக்கப்பாடொன்றை ஏற்படுத்திக் கொள்வதோடு அந்த அடிப்படைகளுக்கமைய அரசியலமைப்பை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியும். அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்துக்கு கால எல்லையொன்று இருப்பதோடு அது அனாவசியமாக குறுகிய அல்லது நீண்ட கால எல்லையாக இருக்கக் கூடாது.

அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்திற்கான வழிமுறைகள் ஜனநாயக முறையில் இருக்க வேண்டியதோடு, அனைத்து செயற்பாடுகளும் தூர நோக்குக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். அரசியலமைப்பு மக்களை நேரடியாக தெரிவு செய்து கொள்ளக்கூடிய அரசியலமைப்பு சபையொன்றைப் போன்று, அதற்காக தெரிவு செய்து கொள்ளப்பட்ட ஆணைக்குழுவொன்றினை ஆரம்பித்து, ஆணைக்குழுவால் தயாரிக்கப்படுகின்ற அறிக்கையை அரசியலமைப்புக் குழுவினால் இறுதியாக பூரணப்படுத்தக்கூடிய நடைமுறை இடம்பெற வேண்டும்.

தயாரிக்கப்படுகின்ற ஆரம்ப அறிக்கை இரண்டாவது அறிக்கை, இறுதி அறிக்கைகளை பொது மக்கள் அறிந்து கொள்ளும் நோக்கில் பகிரங்கப்படுத்த வேண்டும். அறிக்கை தயாரிப்பு முடிவுக்கு வந்ததும், அரசியலமைப்பின் மூல தத்துவங்களுக்கு உட்பட்டவாறு அது தயாரிக்கப்பட்டுள்ளதா என்பதனை அதற்காக உருவாக்கப்பட்ட சிறப்பு நீதிமன்றத்தின் மூலம் ஆராயப்பட வேண்டும். இவ்வாறு உருவாக்கிக் கொள்ளப்பட்ட புதிய அரசியலமைப்பை பாராளுமன்ற அங்கீகாரத்துக்கு உட்படுத்திய பின் மக்களது அங்கீகாரத்துக்காக அபிப்பிராய வாக்கெடுப்பொன்றுக்கு முன் வைக்க வேண்டும்

நன்றி
விக்டர் ஐவன்

http://ravaya.lk/